Ամուսինս ուզում էր պա տժել ինձ, դրա համար բա ժանվելուց հետո խ լել է երեխաներիս Բայց ուզում եմ մի բան ասել

Հետաքրքիր

Գաղ տնիք չէ, որ շատ տղամարդիկ ամուսնալ ուծվելուց հետո գրեթե դադարում են հայր լինել երեխաների համար, լավագույն դեպքում հանդիպում են նրանց հետ շաբաթական 1-2 անգամ:Ինձ համար ամուսնական կյա նքի վերջին տարիները սա րսափի էին վերածվել:

Իմ առաջին հղ իությունը պլանավորված էր, իսկ ահա երկրորդը՝ անսպասելի, ինչպես իմ, այդպես էլ ամուսնուս համար:Երբ իմացա, որ կրկին մայրանալու եմ, առաջնեկս ընդամենը 1 տարեկան էր: Ես ծնողներ չունեմ, միայն ավագ քույրս է իմ մտերիմ հարազատը:

Երբ կասկածում էի, արդյոք արժե ունենալ երկրորդ երեխային, քրոջս ու սկեսուրիս խորհուրդները լսելով՝ որոշեցի չհրաժարվել նրանից: Ի վերջո, երեխան Աստծո պարգև է, ու մե ղավոր չէ, որ մեզ համար անհարմար պահի է եկել մեր կյա նք:

Բայց որդուս ծնունդը դարձավ իմ ու ամուսնուս հարաբերությունների վերջը: Ես ու ամուսինս սկսել էինք վի ճել ամեն օր, անգամ օրական մի քանի անգամ: Ամուսինս զարմանում էր, թե ինչու եմ բողո քում, չէ որ հանգիստ նստած եմ տանը երկու երեխաների հետ, նույնիսկ չեմ աշխատում:

Նրա կարծիքով ամեն ինչ հանգիստ ու հանդարտ էր: Երբ գանգ ատվում էի, սկեսուրս կրա կի վրա յուղ էր լցնում. —Տղաս չ արչարվում է, որ դուք ոչ մի բանի կարիք չունենաք, չես աշխատում, առ ոք-փա ռոք ապրում ես, ինչի՞ց ես դժ գոհ:

Բայց սկեսուրս միայն նախ ատում էր, ոչ մի օգնություն նրանից չեմ ստացել: Հասավ մի կրի տիկական պահ, երբ հասկացա, որ այլևս չեմ դի մանում այս ամենին: Պատմեցի քրոջս, նա էլ տեսնելով իմ վիճակը՝ խոստացավ, որ ինձ կօգնի, եթե ամուսնա լուծվելու որոշում կայացնեմ:

Հայտնեցի ամուսնուս, որ մտադիր եմ բա ժանվել: Նա առանձնապես դեմ չէր դրան: Սակայն եղավ անսպասելի մի բան. դա տարանը երեխաներին ամուսնուս մոտ թողնելու որոշում կայացրեց, իսկ ես նրանց միայն հանգստյան օրերին տեսնելու իրավունք ստացա:

Ամուսինս ինձանից ունևոր է, ունի տուն, բիզնես, բնական է, որ դա տարանը նման վ ճիռ պիտի կայացներ: Սկզբնական շրջանում քույրս ինձ իր տուն կանչեց: Մի քանի ամիս ապրեցի, ու շքի եկա: Կիրակի օրերը գնում էի երեխաներիս մոտ:

Նախկին ամուսնուս սկեսուրս է օգնում, պահում երեխաներին: Ակնհայտ էր, որ նրանք շատ են հոգնում, հատկապես սկեսուրս: Դե դա զարմանալի չէ, քանի որ իր տարիքի կնոջ համար դժվար է մանկահասակ երեխաներին խնամելը:

Նրանք ընթացքում սկսեցին ակնարկել, որ երեխաներին կարող եմ մի քանի օրով տանել իմ տուն, իսկ ես ասացի, որ չունեմ նման հնարավորություն: Քույրս ամուսնու հետ է ապրում, հո երկու երեխաներին չեմ տանի իրենց տուն:

Հետո քրոջս ամուսնու հիմնարկությունում աշխատանքի անցա, առանձին տուն վարձեցի ինձ համար, շարունակում եմ ամեն շաբաթ հանդիպել երեխաներիս, ալիմենտներ վճարել: Օրեր առաջ սկեսուրս արդեն ուղիղ ասաց, որ թույլ է տալիս՝ երեխաներին տանել հետս, իսկ ես էլ ասացի, որ այդ դեպքում չեմ կարողանա աշխատել, ինձ այսպես ավելի հարմար է:

Գուցե մե ղադրեք ինձ, բայց խ ղճի խ այթ չեմ զգում: Երեխաներս գիտեն, որ ունեն մայրիկ, ով աշխատում է, որ իրենց կարողանա տանել զբոսնելու, խաղալիք գնել, գիտեն, որ ունեն սիրող մայրիկ, ով կհասնի ամեն պահի, եթե նրանք տ խուր են կամ հի վանդ: Երբ մի քիչ մեծանան, գուցե և մ տափոխվեմ, բայց այս պահին ոչինչ չեմ փոխի: