Ամուսինս ուզում է, որ իր մայրը մեզ հետ ապրի՝ վատառո ղջ լինելու պատճառով, իսկ ես չեմ դի մանա դրան Ինչպե՞ս վարվեմ

Հետաքրքիր

Կարծում եմ՝ գրառմանս համար շատերը կքննադա տեն ինձ, ինչ թաքցնեմ, ես ինքս էլ ամա չում եմ սեփական մտքերիս համար, բայց չէ որ սրտ իս չեմ կարող թելադրել։ Հենց որ պատկերացնում եմ, թե մեր ընտանիքին ինչ է սպասվում մոտակա ժամանակներում, ուզում եմ լա ցել։

Կարծում եմ, ինձ մոտ դե պրեսիա է սկսվում։ Ամուսնացած եմ գրեթե 13 տարի, ունենք երկու երեխա։Եվ ես, և ամուսինս աշխատում ենք։Սկեսուրս արդեն մի քանի տարի է, ինչ հի վանդ է։ Վաղուց արդեն ունի արթ րիտ և շաք արային դիա բետ։

Քանի որ ունի ավելորդ քա շ, դժ վարությամբ է տեղաշարժվում բնակարանում։ Նա միայնակ է ապրում, այդ պատճառով էլ կենցաղային դժ վարությունների առաջ է կանգնել։ Սկեսուրիս համար դժ վար է ուտելիք պատրաստելը, մաքրություն անելը։

Ամեն շաբաթ մենք ենք նրա համար մթերք տանում, ես տունն եմ մաքրում, մի քանի օրվա ուտելիք պատրաստում, աղ բն ենք գցում։ Մենք արդեն սովորել ենք, որ շաբաթվա մեկ օրը նվիրում ենք նրան։ Անկե ղծ եմ ասում, սիրում եմ սկեսուրիս, հարգում եմ նրան, ամեն ինչ ի սր տե եմ անում։

Ժամանակին նա էլ մեզ է շատ օգնել։ Երեխաներիս հետ էլ է մնացել, երբ նոր էի սկսում աշխատել, եղել է, որ օգնել է ֆինանսապես։ Խնամքի ու օգնության, նաև գումարի հարցում երբեք չեմ մերժի նրան, բայց ահա չեմ կարողանում համակերպվել այն մտքի հետ, որ պիտի միասին ապրենք։

Ամուսինս օրեր առաջ ասաց, որ շուտով լրացուցիչ ախատանք է վերցնելու, որպեսզի երեխաներին կարողանանք սպորտի տալ, արդեն ավելի ուշ կվերջացնի գործը ու էլ չենք կարողանա գնալ իր մայրիկի տուն։ Բացի այդ, երկուսս էլ հասկանում ենք, որ շաբաթական 1 անգամ գնալը էլ բավարար չէ

․․․ Ամուսնուս էլ եմ հասկանում, բայց նաև պատկերացնում եմ, թե որքան է փոխվելու մեր ընտանիքի կյա նքը։ Մեր տանը երկու ննջասենյակ կար, մեկը կիսել ենք, դարձրել երկուս, որ երեխաներս յուրաքանչյուրն իրենց սենյակը ունենան։

Հիմա ստացվում է, որ երկուսով պիտի քնեն մի փոքր սենյակում, որ մյուսը տրամադրենք տատիկին։ Բացի այդ, ստիպված եմ լինելու ամեն օր աշխատանքից հետո զբաղվել նրա խնամքով։ Գուցե և կո պիտ հնչի, բայց ես նրան այս պարագայում որպես բ եռ եմ ընդունում․․․ Արդյո՞ք հայտնվել եք նման իրավիճակում, ի՞նչ խորհուրդ կտաք։